Ik ben een bedrieger

Drie jaar geleden volgde ik samen met een vriendin, een workshop over een specifieke schildertechniek.
Na de schilderworkshop gingen we samen een hapje eten.
We bespraken onze creatieve levens en wisselden tips uit.
Mijn vriendin is een positief ingestelde persoonlijkheid, een interessante gesprekspartner en ik heb een hoge achting voor artistiek werk.
Het was zo één van die deugddoende gesprekken die de ziel voeden.

Na het eten bestelden we koffie mét dessert - pluk de dag en eet die taart ;-) – en tot mijn verbazing bekende mijn vriendin plots, tussen twee slokken koffie door; “Weet je, ik voel me soms een oplichter. Ik heb het idee dat ik door de mand ga vallen en dat iedereen ontdekt dat ik geen échte kunstenaar ben maar een bedrieger”.

 

Met mijn mond vol dessert had ik enkele kauwbewegingen de tijd om te bedenken hoe ik moest reageren.
Uiteindelijk slikte ik de hap door en vroeg: “Waarom zou je dat in hemelsnaam denken? Ik vind je werk prachtig, stijlvol en van hoge kwaliteit”
Ze zei: “ Dank je maar ik heb het gevoel dat ik maar wat aanmodder, dat ik niet echt weet waar ik mee bezig ben.”

 

Oplichterssyndroom"

Omdat ik niet goed wist hoe ik moest reageren, veranderde ik het gespreksonderwerp.
Enkele weken later lees ik een artikel over het “imposter syndrome” en haar verhaal werd me duidelijker.

Het “imposter syndrome” of oplichterssyndroom beschrijft mensen die niet in staat zijn om hun verwezenlijkingen te verinnerlijken. Ondanks externe bewijzen van hun competentie, blijven ze ervan overtuigd dat ze hun succes niet verdienen.

Ik zocht verdere informatie op en wat blijkt:

  • Ben je een vrouw? Dan heb je 75% meer kan op het bedriegerssyndroom.
    Mannen hebben er (door hun hoger testosterongehalte) minder last van
  • Artiesten en creatievelingen hebben er meer last van omdat de criteria waarop ze worden beoordeeld niet objectief meetbaar zijn
  • Gek genoeg zijn het vaak juist heel slimme en succesvolle mensen die met het oplichterssyndroom kampen. Veel mensen denken: ‘als ik eenmaal succes heb, wordt het minder’ Maar hoe succesvoller je bent, hoe groter die mand waar je doorheen kan vallen
  •  

    Nu ja, eerlijk gezegd, ik weet ook niet altijd waar ik mee bezig ben.

    Ik denk dat als we even heel eerlijk zijn, niemand echt kan zeggen waar die vonk van inspiratie nu juist vandaan komt. En vraag eens aan eender welke, schilder of schrijver of hij altijd weet waar hij naartoe gaat met zijn werk?

     

    Dé hamvraag is echter: wat doe je eraan?
    Wel ik denk dat het oplichterssyndroom bij creatieve vrouwen eigenlijk gaat over “toestemming”.

    Er zullen altijd mensen zijn die beter zijn in tekenen, die net iets meer geschoold zijn, die bekender zijn. Maar dat betekent niet dat jij niet mag creëren.

    Kijk je angst in de ogen en ga er een gesprek mee aan. Geef jezelf de toestemming om te creëren, ook al modder je wat aan, ook al weet je niet waar je naartoe wil met je werk, ook al heb je nog geen “eigen stijl”.
    Dat is immers helemaal oké.

     

    toestemming

     

    Schrijf je eigen toestemming en hang deze uit in je werkplek.

    Ik, … (schrijf hier je naam) …, heb toestemming om te creëren.
    Ik ben voldoende geschoold en heb alles in huis wat nodig is om nu te starten met crëeren volgens mijn eigen vermogen.
    Ik mag experimenteren, fouten maken en mijn eigen unieke artistieke talenten gaandeweg ontdekken.

    Indien je erg hard lijdt aan het oplichterssyndroom, vind je het waarschijnlijk erg moeilijk om jezelf toestemming te geven.
    Daarom geef ik je er mijn toestemming bovenop:

    Jij bent genoeg
    Je kan genoeg
    Start nu maar met creëren...

     

    Alle liefs,

    Mieke

     

    PS: Last van onzekerheden en perfectionisme tijdens het creëren? Nood aan net dat duwtje in de rug?
    Vraag gerust vrijblijvend een persoonlijk gesprek met me aan.

     

    Vraag een gratis gesprek aan