Mediteren met je ogen open

Vandaag was een drukke dag in een al even drukke wereld. De wereld trekt aan me langs alle kanten en ik weet niet altijd waar eerst beginnen..

Deze week begin ik terug met werken na een lange rouwperiode.
Niet dat ik niet meer rouw, maar ik voel me klaar om deeltijds terug te werken.
Om terug deel uit te maken van deze wereld.
En die wereld laat alvast luidkeels van zich horen, papierwerk, mailtjes, telefoontjes, voorbereidingen, bestellingen,…
Het voelt soms als tegentrekken wanneer je in rouw bent en je nog even geen deel wil uitmaken van al die drukte.

Gelukkig kan ik me steeds terugtrekken in mijn atelier, mijn kleine hemel op aarde.
Omringd door fijne teken- en schildermaterialen, inspirerende boeken en onze majestueuze krulwilg die het zicht uit mijn raam domineert.
Nog mooi groen en de late avondzon zorgt samen met de wind voor een mooi wiegend, krullerig, draaiend lichtspektakel.

Voor me liggen een vel papier, een potlood, een gom, kleurpotloden en zwarte stiftjes.
Ik sluit mijn ogen, voel de warmte van de zon, en volg mijn ademhaling.
Mijn blik richt ik naar binnen en ik vertraag.
Gedachten laat ik voorbij gaan zonder er op in te gaan.

Wanneer ik mij ogen open begint mijn hand met rustige bewegingen te tekenen. Verwachtingen aan het resultaat laat ik los. Ik kijk naar wat er vanzelf op het papier verschijnt.
Soms ben ik verwonderd, vind ik het grappig en soms ben ik ontroerd. Soms val ik even stil en bekijk wat er staat, ik herhaal vormen en verzin patronen.

 

Meditatief tekenen noem ik deze manier van mediteren met je ogen open.

 

Het brengt me even terug naar de tijd toen ik een kind was en in de klas de binnenkanten van mijn kaften vol tekende en op het ruitjespapier van mijn schrijfblok patronen verzon.
Zo vrij zoals nu. Gewoon voor het plezier, zonder angst voor wat het resultaat zal zijn.
Als volwassene heb ik een lange weg moeten afleggen om terug zonder angst te creëren en terug die vrijheid te ervaren die als kind zo vanzelfsprekend was.

Meditatief tekenen is zo veelzijdig.
Het is ook een geweldige paradoxale ervaring.
Hoe meer je in het moment bent, het resultaat loslaat en je hand als het ware vanzelf laat tekenen wat in je opkomt, hoe verrassender, mooier en evenwichtiger de einduitkomst.
Ook als je daarna naar een mooie tekening kijkt van eigen makelij, blijft toch de “ervaring van het ontstaan van die tekening” het meest verwarmen en verwonderen.
Al tekenend mediteren, het is een zalvende en helende ervaring dat me helpt om zacht te verbinden met mijn innerlijke kracht.
Zeker nu..

 

De draad

Hoe doe je dat?
De draad weer oppikken
Na zo’n verschrikkelijk verlies


Misschien best
Door helemaal niets te doen
Te zijn, te wachten

En dan die stilte te omarmen
Waarin in jou ontmoet
Me met woorden
en tekeningen te verwarmen
Met anderen te delen
Wat zo’n verschrikkelijk verlies met me doet

Alle liefs,

Mieke

meditatief tekenen